Pauline Kamphuis werkt als interieurontwerper en adviseert organisaties die in transitie zijn. In beide rollen doet ze hetzelfde. Bij een verbouwing, bij een nieuwe strategie, bij een coalitie van partijen die samen iets willen — ze helpt condities scheppen waarbinnen iets nieuws kan ontstaan.

In een eerdere periode maakte ze beelden in steen en leerde dat het materiaal meedenkt. Een idee in je hoofd wordt steeds bijgesteld door de barsten, de tekening, de kleur. Diezelfde ervaring zoekt ze in Emergentie op met nieuw materiaal — acrylverf en inkt op papier, waar de uitkomst ook ontstaat tussen wat zij doet en hoe de materialen daarop reageren.

Emergentie fascineert haar: wat spontaan ontstaat in interactie. Hoe lang probeer je te sturen, en wanneer vertrouw je op wat ontstaat? Of het nu gaat om verf, om een ruimte of om mensen — werk wordt vaak sterker als ze in het proces zelf minder probeert te sturen.